Mijn Familie

Hebben jullie de blog van mijn Familie al bekeken en gelezen?
Erg leuk:

http://ruwhaarteckelpraat.blogspot.com/

Dit zijn Willem en Bram.

Ik zal ook even bekend maken waar ik vandaan kom:

Ga er maar eens kijken.

http://www.ruwhaarteckels.org/

Mijn Moeder:

Jet.

Mijn vader:

Fadiem

http://www.windindewilgen.com/FotoFadiem.html

Mijn nestgegevens:
9 januari 2010
Eerste puppie - teefje - geboren om 09.29 u
Aan het einde van een lange dag heeft Jet zeven pups geworpen; vier teefjes en drie reutjes
waaronder Ik dus:

Dit ben ik dus.

Aanvankelijk werd ik verwisseld met eefje...

Ik was eefje en Eefje was Josefien.

Alles is goedgekomen gelukkig.

Eefje heet nu Puk en lijkt sprekend op mij.

Het Liesbos

Tot na Pasen veel zon verwacht, alleen vandaag wat bewolking. Dat doet mijn hondenleven deugd. Wie weet wat men in petto heeft voor Mij, voor Ons, mijn broer en ik.
In ieder geval kan de deur open blijven staan.
Heerlijk ......het is Lente!

De Bossen zijn een van mijn lievelingsplekjes om te lopen. Er zijn er veel in en rond Breda.
Ik mag er los lopen, luister goed als ut vrouwtje mij roept.
                                        Wat je dáár allemaal wel niet ruikt....te veel om op te noemen.

Gisteren was ik met mijn broer en Stijn,
                                                                 ut middelste kleinkind
                                                                                      in het Liesbos_______________________

______________Dat bos ligt tussen Breda, waar ik woon en Etten-Leur waar Stijn woont.
Het is beetje een donker bos, veel naaldbomen, wel veel te ruiken o.a. Hert.
Ik ben er nooit een tegen gekomen. Ut vrouwtje wel, maar dat was minder leuk. Op een avond reed zij met de moeder van de twee andere kleinkids van Etten-Leur naar Breda. Zij hadden op vrijdagavond daar gewinkeld. Het was donker....Opeens drukte op de weg. Er was iets gebeurd, dat moest wel. Voor het autoraam verscheen opeens een hertenkop met bange ogen. Er was , bleek later plots een hert aan de andere kant van de weg overgestoken  en aangereden door een auto . De auto had het dier niet meer kunnen ontwijken. Kreupel liep het verder voor de auto van ut vrouwtje uit, viel nog in de sloot die het bos van de weg scheidde. De man die het hert met zijn auto had geraakt had inmiddels gelukkig met zijn mobieltje de dierenambulance gebeld.
Het hert stond wankel op en liep het donkere bos in.
Hopenlijk hebben zij hem later nog gevonden zodat ie geholpen kon worden.

In ieder geval ...dáár waren we dus gisteren. Stijn zocht stokken en hield die in zijn armen. Deze moesten allemaal mee de auto in. Gelukkig heeft ut vrouwtje hem weerhouden ze allemaal mee te nemen. Dat is veel te veel , leg de helft maar weer terug gebood ut Vrouwtje hem.

Dat vond ik een goed idee, want wat ie er mee moest....je weet maar nooit. Zoals ik hem ken is ie lief voor dieren, maar het blíjft een kind, en die zijn in mijn ogen altijd onberekenbaar wat honden betreft.


Doordat ik dat verhaal al eens eerder hoorde luister ik beter als ut vrouwtje mij roept terug te komen als ik te ver ben weggelopen. Je weet ut maar nooit.

Nadat broer en ik uitgedold waren staken we de weg over waar ook de auto stond geparkeerd. We mochten mee naar de grote speeltuin. Wij werden aan de tafelpoot vastgebonden. We konden na wat gedronken te hebben  uit een vieselijke drinkbak, bestemd voor alle honden die op bezoek kwomen, lekker uitrusten op het warme zand. Veel kinderen kwamen mij begroeten. Zij vroegen hoe ik heette, daarna als ze mij geprezen hadden dat ik zo lief was aaiden sommige mij. Ik vind dit altijd heerlijk. Soms rol ik op mijn rug hierbij. Thobias is hier niet zo gek op maar liet het zich toch ook welgevallen.

Het was een fijn middagje. "s Avonds hebben we dan ook heerlijk op de bank liggen maffen.

'T is nog niet veel maar hier zijn dan alvast een paar fotootjes van afgelopen weekend.

Mijn Broer geeft zijn eigen Beagle yell ten geluide....

De drie kleinkids met de Vrouw op een boot, gelukkig was ik hier niet bij! Ik moet er niet aan denken op zo'n wiebelboot, omgeven door reusachtige Zwanen.

De koekjes die Marit ( de jongste van de 3) heeft gebakken....Ik heb er niets van gezien...laat staan gegeten!

Daar sta ik dan ( op de achtergrond....) Het kind op de voorgrond!

Wederom op de achtergrond....Is maar goed ook....Met dit stelletje wil je toch niet gezien worden....Ik had het wel reuze naar mijn zin...Ik heb me hier wat afgerent!

Als je heel goed kijkt zie je mij met de Vrouw en de broer op de achtergrond. ZE waren aan het picknicken...voor ons was er een stukje appel en water.........!!!!

Ut Vrouwtje....

De omgeving was mooi....Het water té koud nog....

Jammer!

'Tis nog niet veel wat Mij betreft, maar de volgende serie foto's die nog moet binnen komen heeft de vrouw van Mij zeker weten heel aardige kiekjes gemaakt..

Voor zover vandaag...........

Vandaag was het bijna koud te noemen. Het was droog maar het scheelt een jas met gisteren.
11 graden .

 Ik lag dan ook helemaal opgerold op de bank. Het liefst tegen mijn broer aan maar die had hier geen zin in vandaag.
Het lijkt wel op een rusthuis today!

Ik hoorde mijn vrouwtje over 'in bad' praten. Ik heb me verstopt...ik moet er niet aan denken. Het badwater is altijd lekker warm, maar daarna is het zo koud.
Vandaag heb ik niets bijzonders ondernomen.

Geslapen..... en wat gedold met Silver, maar ook die was zó pleiten.
Ik heb wat rondjes gelopen in de tuin en met de baas op stap geweest.
De mensen zijn vanmiddag weg geweest. Niks an....zó saai.

Tot de volgende keer,

Josefien

Probeer dit uit....val niet over je woorden

 * De tekkel tekkelde de tekkel,
maar de getekkelde tekkel tekkelde de tekkelende tekkel terug.

Groetjes JoseFien

mijmeren

In Breda is het nu 19 graden.
Dat is Super volgens mijn vrouwtje voor de tijd van het jaar.
Het blijft ook goed.....Ik lig na mijn inspanningen van het weekend dan weer pal in de zon , dan weer koel op de bank in de woonkamer.
Heerlijk wat vitamientjes D opdoen. Ik hoef niet bruiner te worden dan ik al ben.
Daar doe ik het dan ook niet voor.
De vrouw hangt de was op....Ook mijn deken hangt te wapperen.
Kan ik vanavond weer in een schoon bed.

Jammer dat ik straf heb. Vorige week heb ik meer dan een keer kuilen gegraven in de tuin.
Dit vind mijn vrouwtje haast een doodzonde!
KLÄÄR! roept ze dan met een luide stem.
Ik dacht eerst dat het een spelletje was maar dat bleek niet te zijn want ik werd opgepakt en boven gezet.
Ik mag wel op het balkon nu, maar ik zou oh zo graag langs de vijver paraderen. Er groeit van dat harde spul dat de vrouw pampusgras noemt.
Mijn broer is er gek op, dus doe ik het nu ook.
Je moet er na een tijdje van overgeven , dan komt de hele toestand er weer uit.
Ik verheug me op de zomer. Nu is het lente zegt men.

Ik heb dit al eerder meegemaakt. Ik was nog een baby maar ik vond het oen ook al geweldig om de tuin te verkennen en om te ploegen. Moeilijk hoor om dit af te leren.

Als ik mezelf zo terugzie op de foto was ik toen nog maar een klein scharminkel.

Als je goed kijkt heb ik hier ook weer iets in mijn mond.

Vrouw vond me toen :"Een lekker Ding!"

Ik hoop dat ze dat nu nog vind, maar aan haar gedrag te merken zit dat wel goed .

Zie je dat water? Kunnen jullie je voorstellen dat ik dat fantastisch vind! Ik hou van water, ben er tottaal niet huiverig voor. Ik zou wel eens verder dan mijn poten willen gaan, maar durf eigenlijk niet. Er zwemmen van de oranje vissen in, ook plonst er soms onverwacht zo'n groene kikker langs me heen in het water. Ziet er leuk uit, maar je weet maar nooit wat er gebeurd als ik in hun water zou zwemmen. Misschien vallen ze mij wel aan....Nee....ik moet dit nog eens goed uitzoeken.....maar het lokt wel en het staat dan ook op mijn verlanglijstje van dingen die ik wil gaan uitproberen.

Die oranje bal....waar zou die toch gebleven zijn? Volgens mij weer een van de kleinkids meegenomen.

Ik zie dat mijn broer ligt te dromen....waarover mag Joost weten....en wie Joost is? Dat zou ik helemaal niet weten , ik hoor de lui om me heen dit wel zeggen maar het slaat nergens op!
Nooit ene Joost ontmoet. Maar misschien komt dat nog wel...

Ik ga ook maar even pitten....Tot schrijfs,

Josefien

We zijn weer terug.

We zijn weer thuis!
Gisterenavond...bijna middernacht was het zo ver dat ik weer op mijn eigen locatie kon slapen .
Hoe was het weekend?
Ja.....wat zal ik erover zeggen?
Het was leuk, maar ook erg druk met de kleinkinderen. Ik vind het schitterende kinderen hoor, maar ze leiden mijn vrouwtje en baasje wel erg af.

Je ziet wel aan de foto, die niet recent is overigens, maar dat maakt niet zóveel uit, hoe ze eruit zien.
Dit keer was het ook weer raak!
Er zijn nog geen foto's te plaatsen. Het vrouwtje vergat haar fototoestel waardoor de foto's door familieleden die ook mee waren nog moeten worden toegestuurd.
Komt daarom later met eventueel commentaar erbij.

We hebben veel in de bossen mogen lopen. Ik los, mijn broer Thobias aan de lijn, als die iets ruikt ondanks zijn leeftijd is ie niet meer te houden en is er als een pijl vandoor.
Daarna was ik doodop en heb gemaft bij het leven. Gelukkig op de slaapkamer van mijn baas en vrouw, de deur dicht zodat de schreeuwertjes niet bij ons konden.
Wat wel jammer was is het feit dat toen er met vlees werd gebraden buiten op een rooster we ook niet aanwezig mochten zijn. Het water liep ons uit de mond.
Ervoor hadden ze ons wel voorzien van vulling in de maag, maar dit rook zó heerlijk!
Maar ja, het was niet anders.
Ik heb me in die bossen wat afgesnuffeld! Wat ik allemaal niet rook!
Konijnenlucht, zelfs hertenluchtjes en weet ik al niet meer wat in mijn neus kwam.
Ja....dat was heerlijk. Mijn spieren zijn goed gebruikt.

Ik zal met mijn verhaal verder gaan zodra er foto's ter beschikking zijn.
Oké.

Fijne Dag.....Het wordt een mooie met veel zon!
Fijn om ook weer thuis te zijn!

Een poot van Mij en mijn broer Thobias.
Oh ja, en ook een kroel van Silver, de Burmees, een grijze kater. Dié was blij dat we er weer waren!
Die ben ik natuurlijk meteen bij thuiskomst even goed achterna gegaan. Hij moet niet denken alle aandacht op zich te kunnen krijgen.
Het is al erg genoeg dat ik 's nachts in mijn bench moet en hij vrij rond mag lopen....soms over mijn dak heen! Dat is toch om kwaad over te worden....

Doeiiiien tot de volgende keer...Josefien

We gaan vertrekken

Vanochtend al volop gedoe in de gang.
Tassen, boodschappen etc.
In de huiskamer staan slippers van mijn vrouwtje. Het zijn roze gekleurde met glinstersteentjes erop.
Ik vind ze afgrijselijk en hoop niet dat die meegaan.
Daarbij komt dat als Zij de slippers aan haar voeten heeft en met mij gaat wandelen, er niemand meer oog voor Mij heeft. Iedereen kijkt naar de opzichtige slippers.
Ik kreeg kans genoeg vanochtend om hier een einde aan te maken.
Mijn vrouwtje was volop bezig met voorbereidingen..... Ik pakte de slippers een voor een van het krukje en heb hen beiden van de glitters ontdaan. Overal lagen ze rond om mij heen.
Nou.....die gaan dus niet meer mee...
Ik kreeg natuurlijk weer op mijn kop, maar mijn doel was bereikt:"Ze staan nu vlak bij de afvalbak".

Ik wens iedereen een Fijn Hondenweekend.
Ik hoop dat ik het ook krijg, of dat zo wordt ...mmmmmmmm....Ik hoorde net dat de kleinkinderen ook meegaan....

Familie trekt toch altijd.....

Zo begon mijn leven als Ruwhaarteckel in het nest van mijn moeder Jet. Fadiem bleek mijn vader te zijn. We zagen hem niet om ons te bewonderen.
Weinig interesse van hem. Tot heden nog niets van hem vernomen.
Onze moeder was een en al zorg. Ze had het druk met ons. We waren dan ook met velen.
Er liepen ook twee tantes rond. Zij hadden ook weinig oog voor ons, soms even een blik of er eten van ons te pikken was.

Later ben ik in Breda op mijn huidige adres gaan wonen. Ik heb het reuze naar mijn zin.
Ik heb natuurlijk al heel wat meegemaakt. Dit is niet zo een twee drie even op te schrijven.

Nu mijn broer Bram een eigen Blog heeft aangemaakt kan ik natuurlijk niet achter blijven.
Ik volg mijn broer nu on line.
Omdat we morgen een weekend weg gaan is er bijna geen tijd om een behoorlijk verhaal te schrijven.
Doe ik maandag, dan vertel ik hoe het is geweest.

Groetjes....Ja jullie zien het goed. Ze nemen me wel eens mee op wat mensen een fiets noemen. Echt 'kapot' ben ik er niet van, maar ach je bent er eens mee weg!

Tot Maandag a.s.

doei....

Josefien