Het Liesbos

Tot na Pasen veel zon verwacht, alleen vandaag wat bewolking. Dat doet mijn hondenleven deugd. Wie weet wat men in petto heeft voor Mij, voor Ons, mijn broer en ik.
In ieder geval kan de deur open blijven staan.
Heerlijk ......het is Lente!

De Bossen zijn een van mijn lievelingsplekjes om te lopen. Er zijn er veel in en rond Breda.
Ik mag er los lopen, luister goed als ut vrouwtje mij roept.
                                        Wat je dáár allemaal wel niet ruikt....te veel om op te noemen.

Gisteren was ik met mijn broer en Stijn,
                                                                 ut middelste kleinkind
                                                                                      in het Liesbos_______________________

______________Dat bos ligt tussen Breda, waar ik woon en Etten-Leur waar Stijn woont.
Het is beetje een donker bos, veel naaldbomen, wel veel te ruiken o.a. Hert.
Ik ben er nooit een tegen gekomen. Ut vrouwtje wel, maar dat was minder leuk. Op een avond reed zij met de moeder van de twee andere kleinkids van Etten-Leur naar Breda. Zij hadden op vrijdagavond daar gewinkeld. Het was donker....Opeens drukte op de weg. Er was iets gebeurd, dat moest wel. Voor het autoraam verscheen opeens een hertenkop met bange ogen. Er was , bleek later plots een hert aan de andere kant van de weg overgestoken  en aangereden door een auto . De auto had het dier niet meer kunnen ontwijken. Kreupel liep het verder voor de auto van ut vrouwtje uit, viel nog in de sloot die het bos van de weg scheidde. De man die het hert met zijn auto had geraakt had inmiddels gelukkig met zijn mobieltje de dierenambulance gebeld.
Het hert stond wankel op en liep het donkere bos in.
Hopenlijk hebben zij hem later nog gevonden zodat ie geholpen kon worden.

In ieder geval ...dáár waren we dus gisteren. Stijn zocht stokken en hield die in zijn armen. Deze moesten allemaal mee de auto in. Gelukkig heeft ut vrouwtje hem weerhouden ze allemaal mee te nemen. Dat is veel te veel , leg de helft maar weer terug gebood ut Vrouwtje hem.

Dat vond ik een goed idee, want wat ie er mee moest....je weet maar nooit. Zoals ik hem ken is ie lief voor dieren, maar het blíjft een kind, en die zijn in mijn ogen altijd onberekenbaar wat honden betreft.


Doordat ik dat verhaal al eens eerder hoorde luister ik beter als ut vrouwtje mij roept terug te komen als ik te ver ben weggelopen. Je weet ut maar nooit.

Nadat broer en ik uitgedold waren staken we de weg over waar ook de auto stond geparkeerd. We mochten mee naar de grote speeltuin. Wij werden aan de tafelpoot vastgebonden. We konden na wat gedronken te hebben  uit een vieselijke drinkbak, bestemd voor alle honden die op bezoek kwomen, lekker uitrusten op het warme zand. Veel kinderen kwamen mij begroeten. Zij vroegen hoe ik heette, daarna als ze mij geprezen hadden dat ik zo lief was aaiden sommige mij. Ik vind dit altijd heerlijk. Soms rol ik op mijn rug hierbij. Thobias is hier niet zo gek op maar liet het zich toch ook welgevallen.

Het was een fijn middagje. "s Avonds hebben we dan ook heerlijk op de bank liggen maffen.