Zo begon mijn leven als Ruwhaarteckel in het nest van mijn moeder Jet. Fadiem bleek mijn vader te zijn. We zagen hem niet om ons te bewonderen.
Weinig interesse van hem. Tot heden nog niets van hem vernomen.
Onze moeder was een en al zorg. Ze had het druk met ons. We waren dan ook met velen.
Er liepen ook twee tantes rond. Zij hadden ook weinig oog voor ons, soms even een blik of er eten van ons te pikken was.
Later ben ik in Breda op mijn huidige adres gaan wonen. Ik heb het reuze naar mijn zin.
Ik heb natuurlijk al heel wat meegemaakt. Dit is niet zo een twee drie even op te schrijven.
Nu mijn broer Bram een eigen Blog heeft aangemaakt kan ik natuurlijk niet achter blijven.
Ik volg mijn broer nu on line.
Omdat we morgen een weekend weg gaan is er bijna geen tijd om een behoorlijk verhaal te schrijven.
Doe ik maandag, dan vertel ik hoe het is geweest.
Groetjes....Ja jullie zien het goed. Ze nemen me wel eens mee op wat mensen een fiets noemen. Echt 'kapot' ben ik er niet van, maar ach je bent er eens mee weg!
Tot Maandag a.s.
doei....
Josefien
Geen opmerkingen:
Een reactie posten